ΜΙΜΗΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟ 8

1

Ένας εν ζωή άγιος του προηγούμενου αιώνα μου είχε πει.

Ο αληθινός αθλητής του Χριστού για να αποφύγει τον Άδη, κάνει άδη τη ζωή αύτη, και ενσυνείδητα κατέρχεται στον Άδη, όσο του το επιτρέπουν οι δυνάμεις του. Με τον τρόπο αυτό, φθάνοντας στα έσχατα δυνατά βάθη της ταπείνωσης, ο άνθρωπος μεταβαίνει εκ του θανάτου, εις την ζωή. Η ζωντανή εμπειρία της ζωής αυτής της ανέσπερης ημέρας, όπως περιγράφεται στις επιστολές της Καινής Διαθήκης. Αποτελεί σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, το ανώτερο ύψος της θεοπτίας, εκεί που ο όλος άνθρωπος βυθίζεται στον Θεό και το Άκτιστο φως. Γεμίζει όλο το είναι του, πνεύμα, ψυχή και σώμα. Αγάπη διαφορετική όχι γήινη, αγάπη που αιχμαλωτίζει ολότελα την ψύχη και παροτρύνει τον άνθρωπο σε προσευχή για όλον τον κόσμο, για όλους τους ανθρώπους, για όλον τον Αδάμ. Ο άνθρωπος που μεταμορφώθηκε , με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, αντιμετωπίζει διαφορετικά, κάθε γεγονός της ζωής. Γιατί λειτουργεί διαφορετικά και νιώθει διαφορετικά. Πολλές φορές δεν είναι υπό την επήρεια τον φυσικό νομών, είναι νομός. Σε κάθε φαινόμενο διακρίνει την αγαθή Πρόνοια του Θεού, που τον οδηγεί στον μοναδικό και τελικό σκοπό του, τη σωτηρία της ψυχής του. Κάθε εκδήλωση του θείου θελήματος, με οποιεσδήποτε δυσκολίες και αν συνοδεύεται, την δέχεται με τη συνείδηση ότι ο θεός φροντίζει για το πλάσμα Του, ως Πατέρας και τα κάνει όλα από αγάπη, για το καλό και τη σωτηρία της ψυχής μας.

Στην περίοδο της καθάρσεως, ο αγωνιστής βρίσκεται σε αμηχανία για τις πολυάριθμες δυσκολίες και τις διάφορες δοκιμασίες που τον βρήκαν. Αυτά τα αντιμετωπίζει όλα με τη βοήθεια της θείας χάρις, χωρίς να το καταλαβαίνει. Ο Θεός γνωρίζει τις ειλικρινείς προσπάθειες όλων μας, μας αναγνωρίζει ως γνήσια τέκνα του, και μας φροντίζει τόσο, όσο καμία μητέρα το παιδί της. Ο σκοπός για τη χάρη του όπιου χριστιανού πορεύεται με ετοιμότητα τον δύσκολο αγώνα της αυταπάρνησης που συνοδεύεται με πολλές δυσκολίες . Είναι απαραίτητο μέσω, μέχρι να γνωρίσει υπαρξιακά τη χριστιανική αλήθεια. Όσο πιο κοντά έρχεται η ψύχη στο Θεό, και όσο πιο ισχυρότερη είναι η αγάπη του ανθρώπου για τον Χριστό, τόσο σκληρότερες και βαθύτερες είναι οι δυσκολίες και μεγαλύτερες οι δοκιμασίες του. Βέβαια στην πορεία αυτή, έχει βοηθό τη θεία χάρη και τη στήριξη του Γέροντά του. Το έργο των πνευματικών ανθρώπων συνίσταται στο να ευχαριστούν τον θεό, που τους παραχωρεί τη δυνατότητα να βαδίζουν σε εκούσιες θλίψεις, χάριν του Ονόματός Του, με σκοπό την εκπλήρωση των εντολών Του. Να δοξάζουν την ατελεύτητη σοφία Του, πού προνόησε για μας, δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες για τα εκούσια αυτά παθήματα.

2

Ένας άγιος Γέροντας είπε ότι οι άγγελοι μας ζηλεύουν γιατί αυτοί υστερούνται αυτών των προνομίων. Μόνο έτσι μπορούμε να αποδείξουμε, με συνετό τρόπο, την αγάπη μας προς τον Θεό. Μόνο μέσα από αυτήν την ατραπό ο άνθρωπος μπορεί να γίνει φίλος του θεού, αδελφός του Χριστού, να πετύχει την σωτηρία της ψυχής του και να απολαμβάνει στην αιωνιότητα, την εν Χριστό Θέωση. Ο άνθρωπος που αποφασίζει να αναζητήσει τον χώρο του θείου πνεύματος, μαθαίνει ότι κάθε εκτροπή από το θείο θέλημα, δίνει χαρά και ηδονή στον μεγάλο αντίδικο του Θεού, τον διάβολο. Αυτό δεν είναι κάτι απλό. Ο Διάβολος εμπαίζει το Θεό, για το ότι οι άνθρωποι κάνουν το δικό του θέλημα και απορρίπτουν το θέλημα του θεού. Αυτό είναι μεγάλη προσβολή για το Θεό. Καμία ανθρώπινη, θησεία καμία κακοπάθεια, δεν είναι ικανή να αναστείλει αυτήν την προσβολή.

Η μη, η θυσία του Χριστού επί του σταυρού, που μας εξαγόρασέ με το θείο πάθος του, για να μας κάνει αδελφούς του και συμβασιλείς του. Αδελφοί μου, ο Χριστός δεν μας χρειάζεται, εμείς τον έχουμε ανάγκη. Χωρίς τον Χριστό δεν είμαστε τίποτα. Και το ερώτημα αν ο Χριστός έπαθε τόσα για εμάς, εμείς τι οφείλουμε να κάνουμε για εμάς. Ότι και να κάνουμε, θα είναι για δικό μας όφελος, στο Χριστό λέμε απλώς ότι δεχόμαστε την προσφορά του. Ο Χριστός ότι έπαθε, το έπαθε προσφερόμενος τον εαυτό του στο εξευτελιστικό πάθος, μόνο από Αγάπη.

Μετά από τη θυσία του Χριστού τίθενται και επιμέρους θέματα δικαιοσύνης . Για αυτό ο άπειρος, πανάγαθος, ουράνιος Πατέρας, πέραν της δικαιοσύνης του, η άπειρη αγάπη του για εμάς, έφτιαξε το νόμο του ελέους.

Εδώ πρέπει να αναφερθούμε πως λειτουργεί το έλεος, κάτι που περνάει απαρατήρητο. Το έλεος λειτουργεί σε αναλόγια της δικής μας μετάνοιας, έναντι της οδύνης πού έχομε δώσει στο Θεό με τις αμαρτίες μας. Πρέπει να ειπωθεί και κάτι άλλο, ότι η κάθε εκτροπή όπως και κάθε αρετή καταγράφεται και μένει εις την αιωνιότητα.

3

Όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει το μέγεθος όλων αυτών, κατακλύζεται από επιθυμία για οποιαδήποτε θυσία. Να πούμε ότι η άπειρη αγάπη του πανάγαθου ουράνιου Πατέρα, δεν επιτρέπει τίποτα περισσότερο από τις δυνατότητες μας. Μάλλον επιτρέπει λίγο λιγότερο. Αδελφοί μου, κάτι άλλο που παίζει σημαντικό ρόλο, είναι πως διαχειριζόμαστε ότι μας συμβαίνει. Στο χέρι μας είναι την ευλογία να την κάνομε κατάρα, αλλά και την κατάρα να την κάνομε ευλογιά. Αδελφοί μου, μην παραλείπεται στο ότι σας συμβαίνει, να λέτε να είναι ευλογημένο , αφήστε το στο Θεό και να είστε σίγουροι ότι θα κάνει το καλύτερο. Ας εμβαθύνομε όλοι μας στο νόημα του μυστήριου του Λόγου του Χριστού, πού προδιαγράφει την οδό για κάθε χριστιανό. « Στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωή και ολίγοι είναι οι ευρίσκοντες αυτήν Ματθ,7-14» . Ο χριστιανός δεν θα μπορέσει ποτέ να φθάσει την αληθινή αγάπη προς τον θεό ή την αληθινή αγάπη προς τον άνθρωπο, αν δεν περάσει από πολλές ταλαιπωρίες ως αντίτιμο έναντι των αμαρτιών του, λόγω εξισορρόπησης θετικής και αρνητικής ενεργείας. Η χάρη έρχεται μόνο στην ψυχή που έπαθε μέχρι τέλους.

Η εξιλέωση στον άνθρωπο είναι έμφυτο συναίσθημα. Όταν αναγνωρίσει κάποιος την αμαρτωλότητά του, διακατέχεται από εσωτερική ορμή, να εξιλεωθεί με προσφορά αγαθόν πράξεων και την κακοπάθεια, προς κάθαρση της ψυχής, για να επιτραπεί στη θεία χάρη να κατοικήσει σε αυτήν. Ως έκφραση της πανάγαθης αγάπης του Δημιουργού, τα παθήματα μεταμορφώνουν τον άνθρωπο, τον εξομοιώνουν με τον Μονογενή Υιό που ο ίδιος έπαθε, μέχρι θανάτου. Γι’ αυτό σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες « το θέλημα του θεού συχνά οδηγεί στον Γολγοθά». Ένας αθωνίτης ερημίτης εξουθενωμένος από ακραία παθήματα, ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει την έρημο και να αλλάξει τον τρόπο της ζωής του, τότε εμφανίσθηκε στον ύπνο του ο Κύριος καθηλωμένος επάνω στον Σταύρο και του είπε, «Από τον Σταύρο δεν κατεβαίνουν αλλά τους κατεβάζουν». Ο Κυρίος επανέλαβε τρείς φορές τους λογούς αυτούς και η όραση έληξε.

Στο επόμενο η συνέχεια.