ΜΙΜΗΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟ 7

«Οψώμεθα τον θεό καθώς εστί».

1

Για όσους γνώρισαν έστω και εν μέρει την πνευματική κληρονομιά των Αγίων Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, βεβαιώνουν ότι τα κείμενα τους, αποτελούν μαρτυρία για τον πνευματικό πλούτο στις προσωπικές τους εμπειρίες. Η βασική εξέλιξη της πνευματικής τους αναπτύξεως, συμπίπτει με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, με την ανθρωπότητα όλων των αιώνων της μετά Χριστού εποχής. Ο Λόγος τους, αμετάθετο πνευματικό στήριγμα για πολλές γενεές, παρέχει απαντήσει σε πολλά ερωτήματα πού ανακύπτουν από τις αντιφάσεις, τις συγκρούσεις, και τις τραγωδίες, της σύγχρονης ζωής. Είναι τα πρώτα πνευματικά κείμενα που βασίζονται στα Ιερά ευαγγέλια, τα κείμενα των Αγίων Αποστόλων, και γενικότερα στην Αγία Γραφή. Τα κείμενα αυτά των Πατέρων, σκοπεύουν στο να βοηθηθούν οι άνθρωποι, στη σωστή έντονη αναζήτηση του Θεού, του θείου Απολυτού, κάτω από την ομπρέλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι άνθρωποι ποτέ δεν έπαψαν να αναζητούν τον τρόπο υπερβάσεως των ορίων της πρόσκαιρης ζωής, αφού διαχρονικά το ανθρώπινο πνεύμα δεν αποδέχεται το θάνατο. Το έργο των Πατέρων, όπως και η Αγία Γραφή έχουν διαχρονικό χαρακτήρα. Είναι αποδεδειγμένα, επίκαιρα όλες τις εποχές. Η έντονη εσωτερική αναζήτηση κατά τους χρόνους που έζησαν, ήταν να προετοιμάσουν το έδαφος για την πρόσληψη του μεγίστου πνευματικού φαινόμενου. Όχι μόνο για την εποχή τους, αλλά και για τις μελλοντικές γενιές. Οι Άγιοι Πατέρες με το έργο τους, καταφέραν να δώσουν απάντηση στα βαθύτερα προβλήματα της ζωής. Σήμερα το έργο τους, είναι ευρύτατα γνωστό, δοξάζονται από την αγία Ορθόδοξη Εκκλησία και τιμώνται σε όλον τον κόσμο. Από την ορθόδοξη Εκκλησία έχουν συγκαταλεχθεί στη χορεία των αγίων. Το ευαγγέλιο λέει , «ου δύναται πόλει κρύβανε επάνω όρους κείμενη, Ματθαίου 5-14».

Θα ήταν ανάρμοστο να αποκρύψουμε το θησαυρό που περικλείεται στο έργο των Πάτερων, να τον θάψουμε στη γη. Τα «τάλαντα» της πνευματικής αυτής θείας σοφίας παραδίδοντας τα στη λήθη, λόγο εμπνευσμένο από το Πνεύμα του θεού. Οι Πατέρες πρόταξαν το λόγο πού παρήγγειλε ο κύριος «Ούτω λάμψετε το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων όπως ιδώσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσσι τον Πατέρα ημών τον εν τοις ουρανείς». Ο βαθιά προσωπικός χαρακτήρας και η άπειρη ειλικρίνεια πού χαρακτηρίζουν το συγγραφικό τους έργο, αντανακλούν με αλάθητο τρόπο την εσωτερική ζέση του πνεύματος. Αποκαλύπτουν εν μέρει τα μυστικά της καρδίας τους, πού κατακλύζεται από το πυρ της αγάπης τους προς τον Χριστό και των άνθρωπο.

Διαβάζοντάς τα ο καθένας μπορεί να αντλήσει κάτι ψυχικά ωφέλιμο και να ενισχυθεί στην πίστη και να γευθεί πνευματική παρηγοριά. Η ιδιαίτερη όμως αξία του συγγραφικού τους έργου, έγκειται στο ότι παρουσιάζουν την θεολογία τους με ποιμαντική προοπτική. Την διατυπώνουν σε άμεση σχέση με τα ερωτήματα και τον προβληματισμό της εκάστοτε εποχής.

2

Κρίνοντας εκ των υστέρων βλέπουμε ότι η θαυμαστή Πρόνοια του θεού, προετοίμασε τους αγίους Πατέρες ώστε οι παρακαταθήκες τους να είναι διαχρονικές.

Μία ακόμη διαβεβαίωση της θείας τους προελεύσεως.

Συναισθανόμενοι την ευθύνη τους, ενώπιον του θεού για τη σωτηρία των ψυχών των ανθρώπων, αδιαλείπτως επροσεύχοντο. Οι σημερινοί πνευματικοί ηγέτες έχουν πάψει να μιλούν περί ψυχής. Είναι κάτι ξένο για αυτούς. Μιλούν ακατάπαυστα για τον καλό άνθρωπο [καλός άνθρωπος για αυτούς, αυτός που προσαρμόζεται με την παγκοσμιοποίηση και την εκοσμηκεύση της εκκλησίας.] « Η βασιλεία των ουρανών βιάζετε και βιάστε αρπαζουσών αυτήν, Ματθαίου 11-12». Όλη η ζωή των Αγίων Πατέρων εστιάζεται στην οδό που χάραξε ο Κυρίος για εκείνους που τολμούν να ακολουθήσουν τα ίχνη Του. Όλη η ζωή των Αγίων Πατέρων ήταν αδιάκοπος αγώνας για την απόκτηση της Θεογνωσίας που αντικατοπτρίζεται στο συγγραφικό τους έργο, όπως οι άνθρωποι αποκτήσουν το διαβατήριο της ψυχής τους, για την Αιωνία βασιλεία . Η θεολογία ως κατάσταση δεν είναι φιλοσοφική γνώση ούτε ακόμη το περιεχόμενο προσευχής, αλλά ζώσα είσοδος στη θεία αιωνιότητα. Όταν ο άνθρωπος ανυψωθεί ως τη θεωρία της αλήθειας γίνεται ικανός να διακρίνει εύκολα όλα όσα δεν είναι αλήθεια. Η ουσία της διδασκαλίας των Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας σχετικά με την ασκητική εργασία είναι μυστηριώδη επιστήμη, αυτή είναι απρόσιτη, ασύλληπτη, ακόμη και για τους μεγαλύτερους διανοητές. Η οδός προς τη σωτηρία της ψυχής, αρχίζει με το φόβο του Θεού, και τελείται με φόβο, πού μπορεί να φθάσει σε σημείο ώστε ο άνθρωπος να τον αισθάνεται καθημερινά.

[Κάτι που έχει παρεξηγηθεί, ο Θεός, δεν είναι μπαμπούλας. Οδηγούμε προσεχτικά γιατί η παραβίαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας δημιουργεί τον φόβο της τροχαίας για πρόστιμο, κάπως έτσι λειτουργούμε και με το θεό. Από την τροχαία, έχουμε πολλές πιθανότητες να ξεφύγουμε, από τους πνευματικούς νομούς δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφεύγομε. Ουσιαστικά ο φόβος πηγάζει από τον εαυτό μας προς τον εαυτό μας. Αν είμαστε παραβάτες, δυσκολευόμαστε να προχωρήσουμε σε πνευματική ανύψωση].

Ο Άνθρωπος ως Πνευματικό ων στο συμπάν, έχει συμπαντική διάσταση, το ίδιο και ο λόγος του και τα έργα του, σύμφωνα με το νόμο της αμαρτίας. Κάθε παράβαση των θείων εντολών, παράγει αρνητική ενεργεία, η οποία ενώνεται με το συμπαντικό κακό, το οποίο λειτουργεί εναντία στη θεία βούληση και εναντίον πάντων των ανθρώπων. Τα εμπόδια και οι δυσκολίες δημιουργούνται και αποσκοπούν στο να παρακινήσουν τον άνθρωπο στο αγαθό, Θείο δίκαιο, για την εξισορρόπηση μεταξύ κακού και καλού.

Ο ψαλμωδός λέει η αμαρτία μου εστί ενοποιόν μου δια παντός

Η αγάπη όμως οφείλει να εκδηλωθεί κατά το λόγο του Κυρίου με την τήρηση των θείων εντολών «τον Θεόν φόβου και τας εντολάς αυτού φύλασσε εκκλησιαστής, 12-13». Όλη η σοφία, όλο το μυστήριο της χριστιανικής ζωής, είναι απλή και κατανοητή και για τον πιο αγράμματο, αρκεί να ζει με απλότητα και ταπείνωση.

Είναι προσωπικό βίωμα μεταξύ του κάθε ενός χωριστά, με τον ίδιο το θεό. Η πνευματική πορεία δεν διδάσκετε σε κανένα πανεπιστήμιο, είναι αποκάλυψη θεού. Η γνώση εξ ακοής ωφελεί στο να ξέρει ο καθένας που πάει και να κάνει την προετοιμασία του, για το πέρασμα σε μια άλλη ανώτερη υπαρξιακή διάσταση. Η εμπράγματη πορεία, απαιτεί κοινωνία και επικοινωνία με το θείο. Η μόνη ορθή αρχή και βάση της πνευματικής ζωής, είναι η μετάνοια. Η αρχή της πνευματικής ζωής, είναι η αρχή της πάλης με τον εαυτό μας, πάλη προς τα πάθη μας.

Η νίκη επί των παθών είναι το δυσχερέστερο έργο, ειδικά επί των συναισθηματικών παθών. Η νίκη επί των παθών είναι η μεγαλειοδέστερη όλων. Η απάθεια υπερέχει του χαρίσματος της θαυματουργίας. Τα πάθη νικώνται με μακρύ επίπονο, αδιάλειπτο αγώνα και με την συνεργεία της θείας χάριτος. Τον ορθό αγώνα κατά των παθών, μας τον διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες.

Ο κάθε ζηλωτής που επιθυμεί να εισέλθει στον θεάρεστο αγώνα, να μεριμνήσει να επιλέξει Γεροντά.

Ο Γεροντάς πρέπει να είναι καταξιωμένος πνευματικής χάρης και Θείου φωτισμού και όχι αυτό τιτλοφορούμενος. Η γλώσσα του σώματος τους, αδιάψευστος ομολογητής, στο αν αυτά που μας λέει τα πιστεύει και αν είναι μέρος της ζωής του ή αν παίζει θέατρο. Πολύ σύνηθες στην εποχή μας. Στη σχέση με το Γεροντά που θα επιλέξουμε, πρέπει να δημιουργηθεί ψυχικός εναγκαλισμός. Αν περάσει κάποιο διάστημα πέραν του εξαμήνου και δεν έχει επιτευχθεί, η σχέση αυτή δεν θα έχει αρεστούς καρπούς.

Ο αγώνας αρχίζει από μικρές συμβουλές σταδιακά και διακριτικά εισερχόμαστε σε υψηλότερες έννοιες της ορθοδόξου ασκήσεως.

3

Θεωρώ ότι είναι σκόπιμο να αναφερθώ ως προς την έννοια του αγώνα, που πολύ ταχτικά αναφέρομαι. Ο αγώνας αυτός είναι μια εσωτερική κατάσταση, μεταξύ καρδιάς και νου, με τις σκέψεις μας, τις επιθυμίες μας, και τα συναισθήματα μας. Θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τι θα κρατήσουμε και τι θα αλλάξουμε, συμφώνα με τον νέο εαυτό που θέλουμε να φτιάξουμε. Ο μέγας ασκητής της Ορθόδοξου ασκητικής, ο Απόστολος Παύλος μας λέει, « η πάλη εντός ημών εστί, και πιο κάτω , ανακαινίζεστε δια του νοώς»

Οι νέοι ζηλωτές καλό είναι να επιλέγουν Γέροντα που να έχει προσωπικά βιώματα, να έχει γίνει φορέας θείας χάρης και θείου φωτισμού.

Ο Κύριος μας, μας είπε, τυφλός τυφλό οδηγεί αμφότεροι σε βάραθρο θέλουσι βρεθούν.

Ο Γεροντάς, μας οδηγεί τελικά σε αυτό πού μπορούμε. Ουσιαστικά να ονομάσουμε αποκορύφωση της νοερής καρδιακής εργασίας, αν φυσικά έχει περάσει από αυτά τα στάδια ο γέροντάς μας. Διαφορετικά δεν θα υπάρξει πρόοδος .Είναι σαν να πηγαίνουμε σε μανάβικο να ζητάμε αιμοστατικά και να μας δίνουν πατάτες. Στην πορεία μας, αναπόφευκτα θα νιώσουμε ότι βρισκόμαστε στον Άδη. «Κρατά τον νου σού στον Άδη και μην απελπίζεσαι». Εκεί χρειάζεται ο γέροντας, να μας βγάλει από τον Άδη, να μη μας ρίξει πιο βαθιά. Υπάρχει μεγάλη παρεξήγηση μεταξύ Γεροντά και εξομολόγου, ο γέροντας μπορεί να είναι και εξομολόγος. Ο απλός εξομολόγος δεν έχει τα απαραίτητα προσόντα να εκτελεί καθήκοντα Γέροντα. Ο εξομολόγος μπορεί να είναι ο εκάστοτε λαμβάνων το χρίσμα της Ιεροσύνης με την ευλογία του Επισκόπου του.

Προσωπικά, με πολύ κόπο και πολύ ταλαιπωρία, την Εκκλησία καθώς και Γέροντα, τα βρήκα στην έρημο.

Οι λίγες αυτές λέξεις πού εφανέρωσε ο Κυρίος «Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι», περικλείουν την ουσία όλων των επιδιώξεων του ορθόδοξου ασκητή. Αντανακλούν την οδό του ίδιου του Χριστού, ο οποίος είναι Θεός ταπεινώσεως. «Εαυτόν εκκένωσε μορφή δούλου λαβών, ταπείνωσε εαυτόν γενόμενος». « Υπήκοος μέχρι θανάτου, Θανάτου δε Σταυρού». Αυτός είναι πού «Κατέβει πρώτος εις τα κατώτατα μέρη της γης. Αυτός πού ακολούθως ανέβηκε «Υπεράνω πάντων των ουρανών , Εφεσίους 4-9-10».

Αυτό ισχύει και για όλους όσους ακολουθούν τον Χριστό. Η οδός προς τον ουρανό περνά μέσα από τον Άδη για να λυτρωθούμε από την αμαρτία.

Στο επόμενο η συνέχεια.

Στην παρατήρηση ορισμένων αδελφών ότι σε κάποιες περιπτώσεις είμαι πολύ αναλυτικός θέλω να πω ότι, πολλοί αδελφοί δεν έχουν διαβάσει ποτέ κάτι από τη βιβλιογραφία της εκκλησίας. Επίσης τα κείμενα αυτά τα διαβάζουν πολλοί, άλλων δογμάτων. Κάνω λεπτομερείς περιγραφές, για τον φόβο, να μη δημιουργηθούν λάθος συμπεράσματα.

Σας ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις σας και σας παρακαλώ όλους να στέλνετε τις παρατηρήσεις σας. Με βοηθούν και πολλές φορές με διορθώνουν.

Σας ευχαριστώ.