ΜΙΜΗΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟ 5

1

Σεβαστοί εν Χριστό Αδελφοί,

σε όλους μας είναι γνωστή η σπουδαιότητα του επίγειου βίου του Κυρίου. Σε όλους μας επίσης, είναι γνωστό ότι τα κηρύγματα τα οποία ακούγονται εις τας Εκκλησίας, περιορίζονται εις αναλύσεις και διδάγματα, των αυτών ευαγγελικών περικοπών, με αποτέλεσμα τμήματα του βίου του Κυρίου και του έργου του, πλουσιότερα σε νόημα, να μην αναγιγνώσκονται κατά τις Κυριακές.

Παραμένουν άγνωστα προς τον λαό, τεμάχια του βίου Του Κυρίου, με αποτέλεσμα να παραμένουν άγνωστα προς το λαό, τεμάχια του έργου του Κυρίου, που μπορούν να χαρακτηριστούν πλούσια βοηθήματα για τον κάθε Χριστιανό. Όλο το έργο του Κυρίου, αποσκοπεί στο πως ο κάθε άνθρωπος θα ενωθεί με τον Κυρίο, για αυτό και στη θεία μετάληψη, τρώγοντας ολόκληρο το σώμα Του και πίνοντας ολόκληρο το αίμα Του, αναξίως ενσωματωνόμαστε στο Σώμα Του. Ώστε να καταστεί πραγματικότητα το εν ενί στόματι και μία καρδία. {Κατά τη μετάδοση της θείας ευχαριστίας, οι προοδευτικοί ιερείς των ημερών μας, παραλείπουν να λένε Το Σώμα και Το Αίμα, λένε, Σώμα και Αίμα. Ο Κυρίος δεν τεμαχίζετε αυτό αποτελεί σχίσμα.

Η απώλεια πλούτου σε γνώση μεγάλης σπουδαιότητας, με ωθεί όπως δώσω σωστή παρουσίαση, όλου του βίου του Κυρίου, προς πρακτική ωφέλεια των αδελφών Χριστιανών, σύμφωνα με την ανάλυση και ερμηνεία των Αγίων Πατέρων. Γι’ αυτό προβαίνω σε αυτήν την εργασία με τίτλο η μίμηση Χριστού. Καθότι για να επιτύχουμε την ένωση μας με τον Κύριο πρέπει να προσπαθούμε, ο τρόπος ζωής μας να συγκλίνει προς αύτη του Κυρίου. Η ιστορική έκθεσης θα γίνει κατά τας περικοπές που περιέχουν την πληρέστερη ενότητα.

Δια την ιστορική έκθεση θα καταβληθεί φροντίδα, όπως η τοποθέτησης των διαφόρων γεγονότων, ως και των λεπτομερειών αυτών. Όπως αναφέρονται υπό ενός εκ των ευαγγελιστών, είτε υπό περισσοτέρων, θα γίνει κατά χρονολογική σειρά. Διότι οι ευαγγελιστές μη δίδοντας μεγάλη προσοχή εις την ιστορική τοποθέτηση των διαφόρων γεγονότων, δεν παρέχουν σε εμάς ακριβείς χρονολογικούς προσδιορισμούς. Οι ομιλούντες για τα διαφορά γεγονότα του βίου του Κυρίου λέγουν {εν ταις ημέρες εκείνες} ή {εν εκείνο τω καιρώ}, για το προαιώνιο και την ιστορική εμφάνιση της Αλήθειας του Χρίστου, του Λόγου του θεού.

2

Ο άνθρωπος έχει πλασθεί δια την Αλήθεια. Αυτήν ζητεί δια να ηρεμήσει το πνεύμα του, να αναπαυθεί η καρδιά του. Είναι όμως γνωστό ότι ούτε οι προ Χριστού ούτε μετά Χριστών φιλοσοφία, δεν κατόρθωσε να βρει την αλήθεια. Είμεθα ανίκανοι να εύρωμεν την αλήθεια, λέγει επιγραμματικός ο Πασκάλ[1] και συνεχίζει, είμεθα ανίκανοι να την αναζητάμε. Γιατί τόση αγωνία για την αλήθεια; Πόσο απαραίτητη είναι η αλήθεια δια τον άνθρωπόν. Η αλήθεια της δημιουργίας του ανθρώπου είναι το αίμα της ψυχής μας. Άνευ αυτής δεν υπάρχει ζωή, αφού δια της θεοποίησης των ανθρώπων και των ηρώων εν τω προχριστιανικό κόσμο, δεν ευρήκαν οι άνθρωποι την αλήθεια.

Δια της ενανθρωπήσεως του θεού κατήλθε εκείνη – η Αλήθεια - προς ημάς. Πριν ο ευαγγελιστής Ιωάννης διηγηθεί τον επίγειων βίο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος είναι η αλήθεια, είχε μιλήσει ο ίδιος ο Θεός, κατά την εκδίωξη των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο. «Και εχράν θέλω στήσει ανάμεσων σου και της γυναικός και ανάμεσων του σπέρματός σου και του σπέρματος αυτής. Αυτή θέλει σου συντρίψει την κεφαλή και συ θέλεις κεντήσει την πτέρνα αυτού. Γένεσις γ 15»

Όπως και οι άλλοι ευαγγελιστές ομιλεί και ο Ιωάννης πιο λεπτομερώς, δια την προαιώνια ύπαρξη του λόγου του θεού, την θεία ταύτην αλήθεια, η προαιώνια υπάρξει του λόγου.

«Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο, λόγος Ιωάννη α,1»

{ Λόγος ενταύθα είναι ο Χριστός}

Από πού λοιπόν το όνομα Χριστός

Συμφώνα με τον γλωσσολόγο κύριο Μπαμπινιώτη, για τον Έλληνα ομιλητή η λέξη συνδέεται προφανώς με το ρήμα χρίω Χριστός είναι ο κεχρισμένος, αυτός που φέρει το χρίσμα του Σωτήρα. Αύτη η λέξη χρησιμοποιήθηκε στην Καινή Διαθήκη για να αποδώσει την εβραϊκή λέξη Μασχίαχ δηλαδή Μεσσίας. Παρεμφερούς σημασίας, είναι και το όνομα Ιησούς. Ο εξελληνισμός του όψιμου εβραϊκού η αραμαΪκου Γεσουάχ ο Γιαχβέ δηλαδή ο θεός, είναι σωτηρία. στο «Ματθ,1 ,21 λέει» «Και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησού, αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού, από των αμαρτιών αυτών». Διαφορετική είναι η προέλευση της άλλης ονομασίας του ονόματος Εμμανουήλ. Από το όνομα Μανόλης το οποίο προήλθε από το Εβραϊκό Μαουνέλ πού σημαίνει ο Θεός μαζί μας. Την ερμηνεία της λέξης αυτής τη βρίσκουμε πάλι στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου 1,23. «Ιδού η παρθένος θέλει συλλάβει, και θέλει γεννήσει υιών, και θελούσι καλέσει το όνομα αυτού ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, το οποίον μεθερμηνευόμενο είναι Μεθ΄ ημών Ο Θεός».

3

Ονομάζεται δε ο Χριστός υιός του θεού, Λόγος διότι αυτός είναι ο Λόγος η αιτία, η πηγή όλων των δημιουργημάτων ως θα δούμε στη συνεχεία. Ο Λόγος δε αυτός { εν αρχή ην} . Αρά ήτο προ πάσης αρχής, προ παντός κτίσματος ουράνιου και επιγείου, Αγγέλων και κόσμου είναι αιώνιος. Στη συνεχεία τονίζεται η προαιωνιώτης του Χριστού « και λόγος ην προς τον Θεό». Ο ευαγγελιστής προηγούμενος ετόνισε το προαιώνιόν, το αΐδιόν του Λογού, εν ταύτα τονίζεται το συν αΐδιον και την ιδιαίτερά , προσωπικότητα του Λόγου. Εξ αυτών η μεν ιδιαιτέρα προσωπικότητα του Λόγου φαίνεται δια της προθέσεως, η οποία ενώνει μεν τον Λόγο προς τον Θεό Πατερά, αλλά δημιουργεί μια διάκριση μεταξύ τους. Το συν αΐδιον Λόγου και Πατρός δηλούται δια του «ην». Ορθός λέγει ο άγιος Χρυσόστομος επί του χωρίου τούτου «αεί Θεός προς Θεόν ην εν υπόσταση ιδία». Ο Ευαγγελιστής παραλείπει το άρθρο από την λέξη Θεός καθώς η Αγία Γραφή πολλάκις αναφέρει και τον Πατέρα Θεόν άνευ άρθρου ως εν φίλιππησίους 2 ,6 «εν μορφή Θεού υπάρχων ουκ απράγμον ηγησάτο το είναι ίσα Θεώ» Και εν ρωμ,9 5, αναφέρεται ο Θεός Πατήρ άνευ άρθρου «Χάρις υμίν και ειρήνη από Θεού Πατρός υμών» Αλλού δε αναφέρει και τον υιών μετά του άρθρου, Εβραίους 1,8, «περί δε του Υιού, ο Θρόνος σου ω θεέ, είναι εις τον αιώνα του αιώνος ,σκήπτρων ευθύτητος, είναι σκήπτρων της, βασιλείας σου. Η αγάπη σας, δικαιοσύνη, και μισή σας, ανομία δια τούτο έχρισε σε, ο θεός σου, ελαίων αγαλλιάσεως υπέρ τους μετόχους σου».

Επίσης Τίτου 2-13 αναφέρει και πάλι τον Υιών μετά άρθρου «του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Ιησού Χριστού». Ο πρώτος στίχος διδάσκει

Α.      το προαιώνιόν το αΐδιόν του Λογού,
Β.      το ιδιαίτερο πρόσωπο του Λογού και συν αΐδιον μετά του 
        Πατρός και 
Γ.      ρητός την Θεότητα του.

Ερχόμεθα εις τον δεύτερο στίχο «Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν». Ο στίχος ούτος συντέμνει και επαναλαμβάνει τον πρώτον στίχο ΙΝΑ δια της επαναλήψεως τονισθεί, η θεότης του Λογού.

Οι προηγούμενοι δυο στίχοι εδήλωσαν τον Λόγο το Χριστό εν σχέση με τη θεία Του φύσιν.

Οι ακόλουθοι στίχοι 3 και 5 δηλώνουν την σχέση του λογού προς τον Κόσμο. Και συγκεκριμένα ο στίχος 3

« Τα πάντα δι’ αυτού ΕΓ’ ενετό και χωρίς αυτού ΕΓ ενετό ουδέ εν ο γεγόνεν».

Τα πάντα όλα, ανεξαιρέτως, όλα τα κτιστά, κόσμος και άγγελοι δι’ αυτού έλαβαν αρχή.

Συνεχεία στο επόμενο.

[1] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B6_%CE%A0%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%BB