ΜΙΜΗΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟ 12

Πριν προχωρήσω στη συνέχεια, θέλω να κάνω μια παρένθεση περί θλίψεως. Ίσως ορισμένοι να παρερμηνεύουν και να νομίζουν ότι ομιλώ περί βασανιστηρίων. Μιλώντας εδώ περί θλίψεως εννοούμε ένα βάρη συναίσθημα λύπης και στενοχώριας , για κάποιο συγκεκριμένο γεγονός . Οι Πατέρες μιλούν για αυτό και δίνουν έναν ορισμό χαρμολύπης. Ένα συναίσθημα με δύο διαστάσεις χαράς και λύπης. Χαίρεται η ψυχή που προοδεύει πνευματικά και πλησιάζει το ποθούμενο, την ένωση της με τον Κύριο. Παράλληλα προοδεύει και αγωνιά και η αγάπη της ψυχής για τον συνάνθρωπο, βλέποντας τον να οδεύει προς την απώλεια, υποταγμένος στον Διάβολο, πονάει, λυπάται, θρηνεί, πρώτο για την απώλεια της ψυχής του και δεύτερον γιατί δίνει χαρά στο Διάβολο και τρίτον γιατί γίνεται το αίτιο ο διάβολος να ονειδίζει το πανάγιο όνομα του θεού. Αν η ψυχή στην αγάπη της για την κάθε αδελφή ψύχη δεν περιέχει στοιχεία τέτοια με την αγάπη εκείνη που έχει η Αγάπη του Κυρίου, τότε η ψυχή αυτή αποκλείεται του νυμφώνα. Για αυτό και οι πατέρες, επιμένουν σε αυτό, δίνοντας ιδιαίτερη επαναλαμβανόμενη έμφαση, αλλά πάρα τη σπουδαιότητα αυτού, αντιμετωπίζεται πολύ επιπόλαια. Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος λέει ότι ο Κύριος περιόρισε τη δύναμη της θαυματουργίας των Αποστόλων, [ομιλίες πνευματικές -26]. Γιατί από το ζήλο τους να οδηγήσουν όλους στην πίστη, θα ανάγκαζαν κατά κάποιο τρόπο όλον τον Κόσμο με την δύναμη των σημείων, και των θαυμάτων, στην αποδοχή της πίστης. Ο Κυρίος όμως θέλει από εμάς ελεύθερη προαίρεση. Περιμένει από εμάς αγώνα πίστεως και δείγματα ότι αποδεχόμαστε να συνυπάρχουμε στο απόλυτο ένα. Για αυτόν τον σκοπό μας προίκισε με λογικό, ικανό να γνωρίσουμε την αλήθεια «Εξεύρομε δε ότι ο Υιός του Θεού ήλθε και έδωκε εις ημάς νόηση, διά να γνωρίζομε τον αληθινόν, και είμεθα εν τω αληθινό, εν τω Υιό αυτού Ιησού Χριστού, ούτος είναι ο αληθινός θεός, και η ζωή η αιώνιος. Α, Ιωάννου 5-20». Η Ψυχή όταν φτάσει σε κάποια επίπεδα θέλει από μόνη της να σταυρώνεται μαζί με τον Κύριο για εμάς. Ο Κύριος μας αγαπά πολύ όλους και όταν εμείς υπομένουμε της θλίψης, προς χάρη του θεού, τότε θα λάβουμε μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης Του.

2

«Θυσία τω θεώ πνεύμα συντετριμμένο Ψαλ,-50-19»

Θυμάμαι τι μου συνέβη όταν για πρώτη φόρα συναντήθηκα με τον αείμνηστο γέροντά μου.

Ήταν Φεβρουάριος του 1984, ήμουν τριάντα ενεά ετών, συναντηθήκαμε στην ιερά μονή Σταμνίτσας, έξω από τη Βυτίνα, όπου ασκούσε το διακόνημα πνευματικού της μονής. Καθίσαμε δίπλα από τη σόμπα από ενωρίς το βράδι, συζητούσαμε όλη την νύχτα. Ο ήλιος της επόμενης ημέρας είχε ανέβει αρκετά στον ορίζοντα, τη συγκλονιστική εκείνη στιγμή που η ζωή μου όλη ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία, οι ενοχές μου με είχαν θέσει εκτός χρόνου και χορού. Από την αρχή έως το τέλος δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου. Από τη θλίψη, τα δάκρυα και τον καρδιακό πόνο, μόνο έκλαιγα με αναφιλητά, χωρίς να έχω μιλήσει για όλες μου τις αμαρτίες. Ένιωθα μόνος, έρημος, χαμένος, σαν να ήμουν μόνος μου στον πλανήτη. Είχε χαθεί και η αίσθηση της παρουσίας του Γεροντά. Ζούσα την απόλυτη κόλαση, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτό που ζούσα. Μέσα από το χάος πού ανοιγόταν μπροστά μου, πρόβαλε ο Κύριος, έπεσε στον τράχηλο μου και με καταφύλλισε και ήμουν για αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από εμένα ποτέ να πω “συγχώρησων”. Ακόμα και τώρα, πάρα το πέρασμα τόσων χρόνων, δεν έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου αν αυτό ήταν πραγματικότητα ή ήταν της φαντασίας μου ή ήταν μια απεικόνιση του ποθούμενου της ψυχής μου, αλλά εξακολουθώ να νοιώθω μέσα μου τον γλυκασμό αυτόν, κάποιες στιγμές, εν πλήρη συνείδηση. Στην παραβολή του ασώτου ο υιός είπε συνχωρήσον πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανό και ενώπιον Σου, όταν ήδη ο Πατέρας τον είχε δεχθεί στην αγκαλιά του. Κατηγορούσα τον εαυτό μου για όλα. Ο Κύριος δεν είπε ούτε ένα λόγο μομφής, μόνο χαιρόταν ότι ο Υιός αυτός ο απολωλός ευρέθη νεκρός και Ανέστη. Τι νύχτα εκείνη δεν υπάρχουν λόγια να την περιγράψουν, τα ξεπερνάει όλα η Αγάπη του Κυρίου. Την νύχτα εκείνη αναγεννήθηκα, το κύμβαλο το αλαλάζον που ήμουν, είχε χαθεί. Ένιωσα να είμαι γεμάτος, νιώθω ότι είμαι κομμάτι της όλης συμπαντικής δημιουργίας, νιώθω ασφάλεια, νιώθω ότι ανήκω κάπου, πού αυτό το κάπου, μου προσφέρει μέχρι δακρύων στιγμές ευτυχίας. Θεωρώ ανάξια την μηδαμινότητα μου, να μου αποδοθεί αυτή η ευλογία, νιώθω ανάξιος και αυτό με κάνει να αγωνιώ, να αγρυπνώ έως βασάνου, να μην τον προδώσω. Ο φόβος μου για αυτό, είναι διαχρονικός.

Αληθινά η μόνη ορθή αρχή και βάση της πνευματικής ζωής είναι η μετάνοια. Η μετάνοια η συνειδητή και όχι η μετάνοια του λόγου. Μέσω της μετάνοιας μπορούμε να γνωρίσουμε αυθεντικά ότι είμαστε τέκνα Θεού. Δεν θεωρώ ότι η διήγηση μου αυτή, δεν πρέπει να λέγεται σε αδελφούς της πίστης, αλλά και ειδικότερα σε νεοφώτιστους, ως επιβεβαίωση στις όποιες αμφιβολίες τους. Αλλά την αφήγηση αυτή την θεωρώ αντίλογο σε όλους αυτούς που αρνούνται την πνευματική ζωή και δεν είναι ικανοί να διακρίνουν τη χάρη από την πλάνη και θέλουν να τα εξηγούν όλα με επιστημονικό τρόπο, παρότι, παραδέχονται ότι στον άνθρωπο υπάρχουν λειτουργίες που αδυνατούν να ψηλαφίσουν. Αγνοώντας την ύπαρξη του νοερού αυλού φωτός, αλλά και άλλα φαινόμενα της πνευματικής ζωής.

«Η γυνή όταν τίκτει λύπη έχει, όταν δε γεννήσει το πεδίον ουκέτι μνημονεύει τα της θλίψεις, δια την χαρά ότι εγεννήθει άνθρωπος εις τον κόσμο, Ιωάννου 16-21». Μέγα έλεος εποίησε για εμάς ο Κυρίος και εμείς οφείλουμε να Τον ευχαριστούμε συνέχεια. Στην πνευματική μας πορεία αφού θα είμαστε σε θέση να διαχειριζόμεθα, τα προβλήματα μας θεοκρατικά, ανάλογα με τη γνώση μας, ανάλογα θα υπάρξουν στιγμές ψυχικής πάλης. {άλλα τα προβλήματα στο δημοτικό, άλλα στο γυμνάσιο, άλλα στο λύκειο και άλλα στο πανεπιστήμιο. Ανάλογα με την επίδοσή μας.} Όλα αυτά θα αποτελούν απόηχο του παλαιού ανθρώπου που διατηρεί τη δύναμη του, όσο η ψυχή παραμένει πτωχή από χάρη. Όταν η ψυχή προοδεύει πνευματικά, τα αισθήματα είναι διαφορετικά, τότε η ψυχή καταπονείται από τον πόθο να γνωρίσουν αν είναι δυνατόν, όλοι οι άνθρωποι, τον αληθινό Θεό και την οδό προς Αυτόν. Όταν ο Κύριος επισκεφθεί την ψυχή και αυτή γνωρίσει τη θεία αγάπη, πολύ κατά την ποιότητα, τη δύναμη και τη γλυκύτητα της, που υπερβαίνει ασυγκρίτως κάθε άλλη αγάπη εφικτή πάνω στη γη, τότε αυτή επιθυμεί και προσεύχεται ώστε και οι αδελφοί της να μετέχουν στο ίδιο ποτήρι της αυτής θείας αγάπης.

3

Όλα όμως όσα θα μπορούσαν να μας πουν οι προγονοί μας, είναι ήδη γνωστά δοκιμασμένα και ελεγμένα ως το τέλος. Από το πολύ μακρινό παρελθόν η ανθρωπότητα παρακαλούσε τον Κυρίο με θλίψη για τα ανεκδιήγητα παθήματα, πολλά δάκρυα, και συνεχή ετοιμότητα για το θάνατο, να μας πει κάποιος που βρίσκεται η αλήθεια; και ο Κυρίος δεν σιώπησε. Ήρθε ο Ίδιος και μας παρηγόρησε με ανείπωτη παρηγορία και καθοδήγησε τη ζωή μας, κατά το θέλημα του.

Και γιατί το δικό του θέλημα; Άνετα θα μπορούσαμε να πούμε, τόσο εγωιστής που τα θέλει όλα δικά του. Αδελφοί μου, ούτε εγωιστής είναι, ούτε μας χρειάζεται για προσωπικό του όφελος, μας θέλει κοντά του, για το δικό μας καλό και γιατί μας αγαπάει. Όσο για το δικό του σχέδιο που μας ζητά να αποδεχτούμε, δεν μας το ζητά από εγωιστικά κίνητρα, αλλά γιατί είναι το μόνο σύστημα που άπασαι οι ψυχές πάντων των ανθρωπίνων γενεών, θα μπορούν να συνυπάρχουν εν πλήρη αρμόνια και αγάπη. Το έλεος του θεού μας, μας λύτρωσε από τη βάσανο των αμφιβολιών και των ταλαντεύσεων ως προς την πίστη ώστε να μην υπάρχει στην καρδιά μας χώρος για αμφιβολία. Ας φυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού αυτό που λάβαμε, παρότι το λάβαμε χωρίς κόπο και ας μην περιφρονήσουμε τη δωρεά της ευσπλαχνίας του θεού. Καλά θα είναι να συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στην ψυχή μας. Η προσευχή και η νίψη θα μας σώσουν από τον κόσμο, τους φίλους, και τους εχθρούς. Είθε ο Κυρίος να μας χαρίσει τη νοερά προσευχή για να στερεωθούμε στον πλούτο του ελέους Του. «Δια να δώσει εις εσάς κατά τον πλούτο της δόξης αυτού να κραταιωθείτε εν δυνάμει διά του Πνεύματος αυτού, εις τον εσωτερικόν άνθρωπο- Έφεσίους -3-16 ».

Σας παρακαλώ αδελφοί να συνταχτούμε στο πάθος του Κυρίου και στην αγάπη Του, για τα όσα έπαθε για εμάς. Ας γίνει σκοπός της ζωής μας να γλυτώσουμε από την πλάνη και την αδιαφορία των πλανών, για να γίνει γιορτή στον ουρανό και να φτάσει ως θυμίαμα η προσπάθεια μας ενώπιον του Κυρίου μας, ότι τον μιμούμαστε και στο θείο πάθος Του.

Στο επόμενο η συνέχεια.

Αφοσιωμένος στην υπηρεσία του Κυρίου για τη Σωτηρία των ψυχών των αδελφών μας, ως το τέλος της ζωής μου, με την προς τον Κυρίο αγάπη σας.

Αγαπητοί αδελφοί, για λόγους διακοπών η επόμενη ανάρτηση θα είναι την 1η Σεπτεμβρίου.