ΜΙΜΗΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟ 4

1

Οι πνευματικές αναζητήσεις προϋποθέτουν κάποιες πρακτικές που συμπεριλαμβάνονται σε μια λέξη ασκητισμός. Ο αγώνας και η άσκηση για την ανάπτυξη του χαρακτήρα και της προσωπικότητας μας, ανάλογα με το πως θέλουμε να διαμορφωθούμε , αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο άσκησης. Όχι μόνο όλων των γνωστών θρησκειών αλλά και γενικότερα κάθε ανθρώπινου πολιτισμού. Στη βάση κάθε ασκητικής παραδόσεως, υπάρχει απαραίτητα το ένα ή το άλλο δόγμα [Θεωρία]. Στους θρησκευτικούς χώρους, συναντάμε ποιο τακτικά τον ορισμό του ασκητισμού. Κάθε θρησκεία, ειδωλολατρία, Ιουδαϊσμός, Μωαμεθανισμός, πανθεϊσμός, χριστιανισμός και άλλες θρησκείες. Η κάθε θρησκεία, διαθέτει τη δική της ασκητική παράδοση, που προσδιορίζεται από τη διαφορά των δογματικών της αντιλήψεων. Κατά συνέπεια πρέπει να αποκτήσουμε με προσωπικό αγώνα και προσωπική μελέτη τη γνώση της θεωρητικής βάσεως του ασκητισμού. Για να έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιούμε ελεύθερα και συνετά τα διάφορα ασκητικά μέσα που προσφέρονται. Για να μπορέσουμε να πετύχουμε την πνευματική μας ανύψωση σχετικά με το σύστημα ή τη θεωρία που έχουμε επιλέξει. Καλό στην προκυμμένη περίπτωση για εμάς, να μας ενδιαφέρει ο ορθόδοξος χριστιανισμός. Καλό και ωφέλιμο είναι να γνωρίζομαι τις βασικές αρχές διαφορετικότητας με τις άλλες θρησκευτικές ομάδες για να μπορούμε να τις αντικρούσουμε αλλά και να μπορούμε να αιτιολογήσουμε γιατί επιλέξαμε να είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί. Ο ορισμός ορθοδοξία συνοψίζεται σε τρία επιμέρους μέρη:

- Ορθή πιστή

- Ορθή δόξα

- Ορθή Πράξη ,

αυτά τα τρία επιμέρους μέρει είναι αλληλεξαρτόμενα, κανένα δεν μπορεί να λειτουργεί από μόνο του. Ο Κύριός μας και ιδρυτής της ορθόδοξης εκκλησίας είπε σε αυτούς που ανάθεσε το καθήκον για την λειτουργεία της εκκλησίας. «Και θέλει είσθε μισούμενοι από πάντων τον εθνών». Σήμερα δυο είναι οι πιο επικίνδυνοι εχθροί της ορθόδοξης Εκκλησίας, Ο πανθεϊστικός μυστικισμός, εξωτερικός εχθρός και ο άλλος, ο πιο επικίνδυνος, εσωτερικός εχθρός, η εκκοσμίκευση της ιεραρχίας. Θεωρητικά πρέπει κατά κάποιον τρόπο να γνωρίζουμε όλα τα στάδια της πνευματικής ενηλικίωσης , της αναβάσεως από το κατώτερο και μικρότερο στο ανώτερο και μεγαλύτερο, για να εξασφαλίσουμε απρόσκοπτη πρόοδο. Πρέπει να γνωρίζουμε την ιεραρχία των πνευματικών αξιών για να μη τοποθετήσουμε το κατώτερο επάνω από το ανώτερο, και θέσουμε έτσι τέλος στην πνευματική μας ανάβαση, πάρα τις οποίες προσπάθειες. Λογικά αυτό, μας παρουσιάζεται ως κάτι το τελειότερο.

2

Η πείρα μας δίδαξε ότι η θετική ενέργεια, η αύξηση στο αγαθό που αποτελεί θετική μορφή αγάπης, βρίσκεται αναγκαστικά στα όρια της Ιεραρχήσεως των πνευματικών αξιών. Με την αρνητική μας δραστηριότητα, στην πάλη που γίνεται μέσα μας, ενάντια στον νόμο της αμαρτίας, «Ο κόσμος όλος εν τω πονηρό κείται». Τι είναι το πονηρό; είναι σκέψεις και ενεργεία, ενάντια στους πνευματικούς νόμους με επιπτώσεις ενάντια στη θεία βούληση, [ η σκέψης γεννά την αμαρτία ή δε αμαρτία εκτελεθείσα γέννα το θάνατο]. Οι πνευματικοί νόμοι δεν είναι για να τιμωρούν ή για να περιορίζουν την ελευθέρια των ανθρώπων. Οι πνευματικοί νόμοι δημιουργήθηκαν από την πανσοφία του θεού για να υπάρχει εύρυθμη, ειρηνική και δίκαιη λειτουργία στης σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τούς και με το Θεό. Ο Θεός δεν είναι αγροφύλακας, ούτε μας παρακολουθεί, τα πάντα και οι πάντες είμαστε υπό την επιτήρηση των πνευματικών νόμων, οι οποίοι αυτενεργούν. Το αν οι σκέψεις μας ή η ενεργεία μας γίνεται με την πρόθεση να βλάψουμε συγκεκριμένα κάποιον, το κακό αυτό δεν περιορίζεται στο συγκεκριμένο αυτό άτομο, αλλά έχει συμπαντική διάσταση, είναι εναντία σε ολόκληρή την κτίση. Έτσι λειτουργεί ο νόμος της αμαρτίας. Δυστυχώς η αμαρτία έχει ισχύ νόμου, πού ενεργεί στη μη αναγεννημένη ζωή της ψυχοσωματικής μας υπάρξεως. Η διαδικασία της αναγεννήσεως της μεταμορφώσεως της ζωής μας πραγματοποιείται με τη συνέργεια δύο παραγόντων. Της ενέργειας του Θεού και της ασκητικής δράσης του ιδίου του ανθρώπου. Η δεύτερη η ασκητική δράση του ανθρώπου προσλαμβάνει αρνητική μορφή, [νηστεία, εγκράτεια, σωφροσύνη, αγρυπνία, ακτημοσύνη, υπακοή, ως και αποκοπή του ιδίου του θελήματος, παραίτηση από τη φιλαρχία , και άλλα].

Αν ο άνθρωπος παραμένει σταθερός σ’ αυτό το πλαίσιο αρχίζει αργά και σταθερά να εκδηλώνεται μια θετική μορφή σκέψης. Όσο περισσότερο εντείνεται η ορμή του πνεύματος προς τον Θεό, στην προσευχή, τη συμπόνια, την αγάπη και άλλα θετικά, τόσο λιγότερο αισθητή, γίνεται η αρνητική μορφή. Διότι εν μέρει υποχωρεί, χωρίς ωστόσο να πάψει να υπάρχει. Στην αρχή της διαδικασίας της πνευματικής ανάπτυξης, της ασκητικής μαθητείας, επικρατεί αναγκαστικά η αρνητική μορφή, γιατί η θετική άσκηση είναι το ποθούμενο τέλος [ ο σκοπός]. Δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε από αυτήν, με το δικό μας θέλημα. Αύτη η χάρη είναι δώρο, και όταν κάποιοι αξιώνονται να το λάβουν, πριν ολοκληρώσουν τον αγώνα της αρνητικής μορφής, όπως έχει δείξει η πήρα πολλών αιώνων, το δώρο αυτό, αίρεται για κάποιο διάστημα. Ωστόσο η σειρά των ιδίων πού εκφράζονται από κάποιους, εκείνο πού συντελείται στην ψυχή τους, αποτελεί την αρχή μόνο της αυθεντικής θρησκευτικής ζωής. Αν ο άνθρωπος ξεκινά από αυτό το σημείο και προχωράει έχει κάνει ένα κάλο ξεκίνημα . Είναι πάρα πολλοί που παραμένουν σε αυτό, σαν να είναι το τέλειο. Αυτό είναι πλάνη, στηρίζονται σ΄ αυτή τη μορφή θρησκείας που είναι ασαφής, και όχι συγκεκριμένη καταπόνηση του πνεύματος προς αναζήτηση του Θεού, χωρίς θετική επίγνωση του περιεχομένου, κάτι που δεν καταλήγει στο αίσθημα επαφής, με το Μεγάλο Αιώνιο είναι. Όλα αυτά τα θρησκευτικά βιώματα του ανθρωπίνου [Εγώ], ενώ χαρακτηρίζονται από το βάθος του ανθρωπίνου πνεύματος, είναι γνωστά και έξω από το χριστιανισμό.

Στον Πανθεϊσμό, Βουδισμό, Διδασκαλία του Πλωτίνου, Θεοσοφία, και άλλα, απέχουν πολύ στο να γνωρίσουν αυτό που ζει ο χριστιανός . Δυστυχώς πολλοί λόγω έλλειψης σωστής γνώσης, κρέμονται με το κεφάλι προς το κάτω και βλέπουν τα πράγματα ανάποδα. Ταλαντούχοι διανοητές αναμφίβολα, πέφτουν στην παγίδα του προτεσταντισμού γιατί απέρριψαν τη δογματική πιστή της Εκκλησίας και δογμάτισαν στον δικό τους συναισθηματικό μυστικισμό, παρότι αρκετοί από αυτούς, εξακολουθούν να συμμετέχουν στα γενόμενα της χριστιανικής Εκκλησίας. Μονό το είδος των μυστικών βιωμάτων πού προέρχονται από την επαφή με τη μεγάλη Αιώνια και ακατάληπτη πραγματικότητα της υπάρξεως απέναντι στην οποία εκμηδενίζεται η πραγματικότητα αυτού του κόσμου, αποτελεί για τον χριστιανισμό, την αρχή της γνήσιας αληθινής πνευματικής ζωής. Αν απορρίψουμε το ορθόδοξο Σύμβολο της πίστεως και την ασκητική εμπειρία που αποκτήθηκε με αιώνες ζωής εν χριστώ, εκείνο που θα απομείνει δεν θα είναι άλλο από το να βρεθούμε εκτός Χριστιανικής Εκκλησίας αυτόβουλος, παραδιδόμενοι στην άρνηση. Η απόρριψη της Εκκλησίας ισοδυναμεί με την απόρριψη του Κηρύγματος των Αγίων Αποστολών. «ΕΚΕΙΝΟ το οποίον ήτο απαρχής το οποίον ακούσαμε , το οποίον ίδωμεν με τους οφθαλμούς ημών, το οποίον θεωρήσαμε, και αι χείρες ημών ψηλάφησαν, περί του Λόγου της ζωής και η ζωή εφανερωθεί, και ίδωμεν και μαρτυρούμε, και απαγγέλουμε προς εσάς την ζωή την αιώνιον, η τις ήτο πάρα τω Πατρί, και εφανερώθει εις ημάς εκείνο το οποίον ίδωμεν και ακούσαμε, απαγγέλλομε προς εσάς, δια να έχετε και σεις κοινωνία μεθ’ ημών και κοινωνία δε ημών είναι μετά του Πατρός και μετά του Υιού αυτού Ιησού Χριστού. Και ταύτα γράφομε προς εσάς, διά να είναι πλήρης η χαρά σας----και αυτός είναι ιλασμός , μόνον περί των ημετέρων, αλλά και περί όλου του κόσμου Α-Ιωάννου-1-4 και 2-2». «Και Λόγος έγινε σαρξ, και κατοίκησε μεταξύ ημών και ίδωμεν την δόξα αυτού, δόξα ως μονογενούς πάρα του Πατρός πλήρης χάριτος και αληθείας, Ιωάννου 1-14».

Για την ταυτότητα αυτού του σαρκοθέντα Λόγου που τον είδαμε, τον ακούσαμε, τον ψηλαφήσαμε , κηρύττει η Ορθόδοξη Εκκλησία στα δόγματα της .Η υπέρτατη βαθμίδα της συγκεκριμένης πραγματικότητας, είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, την ώρα της θείας Λειτουργίας.

Με αγάπη Χριστού ο Αδελφός Αλέξανδρος.

Συνεχεία στο επόμενο