Η ΙΔΡΥΣΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (ΠΡΟΛΟΓΟΣ)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τους οσίους σου νόμοις με, και ταις εντολαίς και του δικαιώμασι, μελετάν με, ω Τριάς αγαθή νυκτός και ημέρας καταξίωσον.

Μετά την πολύ συνοπτική παρουσίαση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, θεωρώ σκόπιμο να στοιχειοθετήσω θεολογικές εκφράσεις των συγγραφέων της Παλαιάς Διαθήκης αλλά και των συγγραφέων των πρώτων Χριστιανικών αιώνων.

1

Δια το πώς ο Θεός (ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ) πολιτεύεται με τον άνθρωπο πιστεύοντας ότι θα έχουμε μια πληρέστερη εικόνα περί Αγίας Τριάδας αλλά και τι θέλει ο Θεός από τον άνθρωπο αλλά και ο άνθρωπος από το Θεό για την πολυπόθητη επανένωση του ανθρώπου με τον Δημιουργό Του. Το Θεολογικό σύστημα των πρώτων Χριστιανικών χρόνων περιοριζόμενο στα θεμελιώδη σημεία της Χριστιανικής διδασκαλίας, έχει αποτελεστεί δια συνθέσεως και οργανικής συγχωνεύσεως, στοιχείων που από μία άποψη φαίνονται ετερογενή. Η τάση για τον καθαρό παραμερισμό των υλικών στοιχείων και η απόδοσις Ιεραρχικής και Τριαδικής συγκροτήσεως στα μέρη του σύμπαντος.

Πολλές φιλοσοφικές απόψεις της κοσμικής φιλοσοφίας δένονται αδιάσπαστα με τη Χριστιανική διδασκαλία περί αναστάσεως νεκρών και με το πρόσωπο του Χριστού. Είναι απίθανο ότι κάποιες κοσμικές φιλοσοφικές ομάδες επιθυμούσαν να συγκροτήσουν συστήματα που η προσπάθεια τους να είναι η αποδοχή πολλών στοιχείων από τη διδασκαλία του Χριστιανισμού. Το ορθόδοξο σύστημα διδασκαλίας αποφάσισε στις κοσμικές αυτές ομάδες να απευθύνεται με μια ιδιόρρυθμη απολογητική γλώσσα, η οποία θέλει ν’ αποδείξει ότι το πραγματικό μυστήριο και η πραγματική θέα του Θεού είναι κτήμα του Χριστιανισμού.

Το Θεμέλιο της γνώσεως των πραγμάτων από τον άνθρωπο αποτελούν οι ΑΓΙΕΣ ΓΡΑΦΕΣ, τις οποίες αποκαλούσαν χωρίς παρέκκλιση Λόγια. Αυτά είναι η ουσία της Εκκλησίας <<ουσία γαρ της καθ΄ημάς Ιεραρχίας εστί τα θεοπαράδοτα λόγια>>. Οι ιεροί συγγραφείς φέρονται να είναι σε μια θεογνωστική κατηγορία, να έχουν ακριβέστερη γνώση των Θείων Αληθειών από την οποία προσφέρουν μέρος στους άλλους ανθρώπους. Αλλά τη γνώση αυτή την προσφέρουν με εικόνες, με παραστάσεις και σύμβολα.

Όλα τα πράγματα εβρίσκονται σε τέτοια αλληλοσύνδεση μεταξύ τους ώστε ν΄αποτελούν μέρη μιας αλήθειας και να αλληλοβοηθούνται στη σύλληψη αυτή της αλήθειας.

Κάποιοι λόγιοι της εποχής άρχισαν να επιχειρούν να προσφέρουν μια <<θεολογία>>, ένα λόγο περί του Θεού. Περιγράφουν την κάθοδο του Θεού προς τον κόσμο με ένα ακατάσχετο ρεύμα κα την άνοδο των νόων (ανώτερες πνευματικές οντότητες) προς το Θεό σ’ ένα αντίστροφο και παράλληλο ρεύμα. Με άλλα λόγια περιγράφουν την αποκάλυψη του Θεού με τα σύμβολα και την γνώση του Θεού από τους ανθρώπους με την ερμηνεία των συμβόλων. Στο σύστημα των λογίων υφίσταντο δύο τομείς υπάρξεως, η Θεία και η εγκόσμια. Είναι αυστηρώς διακεκριμένες μεταξύ τους αλλά εβρίσκονται σε κάποια αλληλεξάρτηση, οι αρχές που διέπουν τις σχέσεις τους είναι οι παρακάτω.

Η αρχή της ενώσεως. Η Έξαρσις της ενώσεως είναι ένας από τους μεγάλους στόχους των λογίων. Αποτελεί τρόπο έκφρασης τους η ψυχή <<ως ενοειδή γενομένην ενούσαν ταις ενιαίως ηνωμέναις δυνάμεσιν>>.

Ο Θεός είναι το Ένα που με τις εξόδους του προς τον κόσμο πληθύνεται. Ο κόσμος είναι τα πολλά. Τα πολλά πρέπει να τείνουν παντοτινά προς την ένωση μεταξύ τους και με τον Ένα, τον Θεό.

2

Και έχουμε και την δεύτερη αρχή που είναι τα εγκόσμια. Όλα τα όντα εβρίσκονται σε κίνηση ακόμα και το ένα, το νοητέον και την απαρέγκλιτον πρόοδο των ενεργειών και των εξ’ αυτού των όλων γένεση.

Κάθε διακόσμηση που βρίσκεται γύρω στο Θεό είναι θεοειδέστερη από κάποια που είναι πολύ απομακρυσμένη από αυτόν κι εκείνες που είναι πλησιέστερα στο αληθινό φως είναι φωτεινότερες και φωτιστικότερες. Σ’ όλες τις Ιεραρχίες των όντων από τη δικαιότατη πρόνοια απονέμονται τα άξια προς τα δεύτερα δια μέσων των πρώτων. Έξω από την οικεία τάξη δεν είναι επιτρεπτό να επιδιώκωμε ούτε τα δίκαια ακόμη.

Δεν είναι δυνατό να περιγραφεί τι υπάρχει στο χώρο του Θεού. Διότι καθώς συγχέεται εκεί το φως με τον γνόφο είναι αδύνατο να διαπεράσει ο νους τους ανθρώπου, για να συλλάβει τα υπάρχοντα, επειδή η σφαίρα του Θεού είναι απολύτως διαφορετική από την εγκόσμια. Το πρώτο που μπορεί να λεχθεί γι΄ αυτόν είναι ότι δεν έχει κανένα γνώρισμα των αισθητών όντων, ούτε σχήμα, ούτε είδος, ούτε ποσότητα. Και το δεύτερο ότι δεν έχει ούτε των νοητών κανένα γνώρισμα.

Βέβαια ο Θεός είναι ο ένας, είναι το ένα που εξέρχεται και διαπλώνεται προς τα πολλά. Περικλείει μια δύναμη που τον κινεί σε εκδίπλωση. Αυτή η δύναμις είναι ο έρως.

Έτσι ο Θεός υφίσταται ταυτοχρόνως σε ένωση και σε διάκριση. Δι’ υπερβολήν ερωτικής αγαθότητος έξω εαυτού γίνεται ο Θεός. Ο έρως είναι το κίνητρο που οδήγησε στη δημιουργία και καθιστά τον Θεό μεταδοτικό αγαθόν.

Η προς τα έξω κίνηση του Θεού ονομάζεται εδώ πρόοδος και το σύνολο των σχετικών με αυτήν ενεργειών πρόοδοι. Έτσι ο Θεός υφίσταται ταυτοχρόνως σε ένωση και σε διάκριση. Η Θεότις δωρούμενη πάση τοις ούσι και υπερέχουσα τας των όλων αγαθών μετουσίας, ηνωμένος πληθύνεται δε ενικώς και πολλαπλασιάζεται. Ο Θεός υπερουσίως δωρείται, δοτώ είναι τοις ούσι και παράγει τας άλλας ουσίας πολαπλασιάζεσθαι λέγεται.

Ως υπερκείμενο όλης της κτίσεως το Θείο, εβρίσκεται σε άπειρη απόσταση από όλη τη κτίση. Ησυχία και σιωπή περιβάλλουν το Θείο σ’ εκείνη την αδιερεύνητη και απόκρυφη κατάσταση <<κρυφιόμυστως σιγή>>. Αλλά επίσης η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται ως γνόφος, ως Θείο σκότος, ως ακινησία και ως Θείος ύπνος. Κατά την πρόοδο του προς τα έξω, ο Θεός φανερώνεται στους ανθρώπους αν και αυτοί ούτε τότε δεν γνωρίζουν τίποτε άλλο παρά τις δυνάμεις που εκχέονται προς τα έξω και μετέχονται. Ο έρως που είναι η δύναμις της δημιουργίας, ο αγαθοεργός των όντων έρως αντ’ αγαθώ καθ’ υπερβολήν υπάρχων ίασε αυτόν άγονον εν εαυτώ. Εκκίνησε αυτόν εις το πρακτικεύεσθαι κατά την απάντων γεννητικήν υπερβολή. Και βέβαια αυτός είναι το κίνητρο που τον καθιστά μεταδοτικό αγαθόν και κυρίως μεταδοτικό του φωτός του σε κάθε ον.

Ο Θεός έχει συλλάβει και προλάβει μέσα του το παν. Όλα τα πράγματα εβρίσκονται στη θεία αυτοζωή και αυτοουσία ως αιτία και ως παραδείγματα, ως ουσιοποιοί λόγοι. Το κοσμικόν σύμπαν αποτελεί οργανικό σύνολο με αρμονική τάξη, όπως το παρουσιάζει η κλασική και μετακλασική φιλοσοφία. Αλλά και μέρος της Χριστιανικής απολογητικής <<Τα πάντα όντα, πάσης αρμονίας ένθεου και Ιεράς ευπρεπείας εστίν>>.

3

Σ’ αυτόν τον κόσμο, όπου το αγαθό κυκλοφορεί ελεύθερα από τον Θεό και προς τον Θεό, δεν υπάρχει χώρος για το κακό ως ιδιαίτερη οντότητα. Το κακό δεν είναι ούτε ον ούτε καν μην ον, ούτε υπόστασις. Είναι <<παρασυπόστατο>>. Ένα είδος παράσιτου που παράγει η αρνητική ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.

Επικεφαλής του σύμπαντος ύστατε ο ενσαρκωθείς Λόγος, ο οποίος κινεί και την ανθρώπινη διάνοια <<ηγείται δε του Λόγου Χριστός ο εμός>>. Είναι το <<πατρικό φως>> δια μέσω του οποίου επιτεύχθηκε η προσαγωγή των ανθρώπων στον αρχίφωτο Πατέρα.

Ο νοερός και λογικός κόσμος είναι αυστηρώς Ιεραρχημένος σε δύο επίπεδα, σε δύο Ιεραρχίες. Γενικώς Ιεραρχία είναι μια συντεταγμένη ομάς νόων ή ψυχών που με την ενέργεια τους τείνουν να αφομοιωθούν κατά το εφικτό προς το Θεοειδές και να αναχθούν προς τις ελλάμψεις που τους προσφέρονται από το Θεό.

Τα Ιεραρχικά στρώματα είναι δύο. Το αγγελικό και το ανθρώπινο. Έχουμε δύο Ιεραρχίες, την ουράνια και την επί γης Ιεραρχία. Η σύσταση τους είναι τριαδική, όχι μόνο κατά την τάξη αλλά και κατά την ενέργεια. Η Θεία μακαριότις συναρτάται με τριπλή πνευματική διεργασία, την κάθαρση, τον φωτισμό, την τελείωση. Αυτό το τριπλό σχήμα δεν ισχύει μόνο για την Εκκλησιαστική Ιεραρχία την επίγεια αλλά και για την ουράνια. Και στους αγγέλους υπάρχει κάθαρσις αλλά είναι διαφορετικής υφής. Σε κάθε κλιμάκιο πάλι υπάρχουν πρώτες και μεσαίες και τελευταίες τάξεις.

Οι Θειότεροι νόες είναι μυσταγωγοί των κατωτέρων. Έτσι σε κάθε τάξη υφίστανται οι καθαρτικοί, οι φωτιστικοί και τελειωτικοί. Άλλοι καθαίρουν και άλλοι καθαίρονται, άλλοι φωτίζουν και άλλοι φωτίζονται, άλλοι τελειώνουν και άλλοι τελειώνονται.

Αλλά η ίδια τάξις έχει διπλή αποστολή, εκείνοι που τελειώνονται από τους ανώτερους, τελειώνουν τους κατώτερους των. Όλα είναι αλληλένδετα, υπάρχει κλίμακα τάξης η οποία είναι μονόδρομος. Κανείς δεν μπορεί από μόνος του να ανέβει αυτήν την κλίμακα, αν κάποιος ανώτερος δεν τον προωθεί προς τα επάνω όπως και ο κάθε ανερχόμενος υποχρεούται να έλκει προς τα επάνω τους κατώτερους από αυτούς. Οι Ιεραρχικές τάξεις.

Θρόνοι Χερουβείμ Σεραφείμ

Κυριότητες Δυνάμεις Εξουσίες

Αρχαί Αρχάγγελοι Άγγελοι.

Οι Θείες ελλάμψεις διαπερνούν όλη την κλίμακα των Ιεραρχών.

Οι παλαιότεροι Θεολόγοι απέδιδαν στους αγγέλους αιθέρια σώματα αλλά ο Διονύσιος Αεροπαγίτης διακηρύσσει την άυλη κατάσταση τους, πράγμα που αποδέχτηκαν αργότερα ο Γρηγόριος ο Μέγας και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Ως απεικόνιση του ουράνιου κόσμου, η Εκκλησία είναι τριαδικώς στρωματομένη. Τα μέσα μεταδόσεως της χάριτος, τα μυστήρια είναι τρία, βάπτισμα, σύναξης, μύρο. Και ανοίγουν τρείς φάσεις ανόδου προς το Θεό, της καθάρσεως, του φωτισμού, της τελειώσεως. Αυτά είναι ο στοιχειωδέστερος τρόπος προσεγγίσεως του Θεού.

Οι Ιερατικοί πάλι βαθμοί είναι τρείς. Ιεράρχης, Ιερεύς, Λειτουργός, αντί των παλαιοτάτων οργανωτικών (Επίσκοπος, Πρεσβύτερος, Διάκονος). Εξ άλλου και των λαϊκών οι τάξεις είναι τρείς που αντιστοιχούν στις βαθμίδες του Χριστιανικού βίου. Οι κατηχούμενοι μαζί με τους ακοινώνητους, οι λαϊκοί, οι θεραπευταί (μοναχοί). Κάθε τάξις έχει ιδιαίτερες αρμοδιότητες και ικανότητες καθορισμένες από το Θεό, Έχουν την αναλογία και συμμετρία. <<Εν ευκοσμία και τάξη και αναλογία της έκαστου προς τας Ιεράς συμμετρίας>>.

Είναι κανών της διαπραγματεύσεως η εντολή των Λόγιων να αποδείξωμαι την αλήθεια των περί Θεού Λόγων <<όχι με πειστικά επιχειρήματα αλλά με την επιβεβαίωση της πνευματοκίνητης δυνάμεως των Θεολόγων>>.

4

Με αυτήν την δύναμη συναπτόμαστε προς τις άρρητες και άγνωστες αλήθειες, αρρήτως και αγνώστως, σε μία ένωση που είναι ανώτερη από τη λογική και νοερή με δύναμη και ενέργεια. Επομένως είναι ανεπίτρεπτη η τόλμη να είπομε ή να σκεφθούμε περί της υπερούσιας και κρυφής θεότητος κάτι πέρα από εκείνα που μας έχουν αποκαλύψει Θειωδώς τα Ιερά Λόγια.

Διότι την υπερούσια επιστήμη αυτής της υπερουσιότητας που ξεπερνά λόγο και νου και ουσία, πρέπει να την αναθέσωμε στην ίδια την αγνωσία.

Κοιτάζοντας προς τα υψηλά τόσο όσο παραχωρεί τον εαυτό της η ακτίνα των Θεαρχικών Λόγιων, αποφεύγοντας να επεκταθούμε προς ανώτερες αυγές από σωφροσύνη και ευλάβεια απέναντι στα Θεία. Αν πράγματι πρέπει να πεισθούμε σε όσα λέγει η πάνσοφη και αληθέστατη Θεολογία, τα Θεία φανερώνονται και εποπτεύονται από κάθε νου ανάλογα με την ικανότητα του. Καθ’ όσον η Θεαρχική αγαθότις με σωτηριώδη δικαιοσύνη αποχωρίζει θεοπρεπώς την αμετρία της ως αχώρητη από τα μετρούμενα πράγματα, το μέρος του Θεού που δεν μετρείται και δεν νοείται ξεχωρίζεται από τα νοούμενα και μετρούμενα.

Όπως δηλαδή είναι ακατάληπτα και αθεώρητα τα νοητά από τα αισθητά, τα απλά και ατύπωτα από τα εντεταγμένα στην πλάση και στον τόπο και τα εβρισκόμενα σε άψαυστη και ασχημάτιστη ομορφιά από τα διαμορφωμένα σχήματα σωμάτων. Κατά τον ίδιο λόγο η υπερούσια αοριστία υπέρκειται των ουσιών και η υπερνουν ενότις υπέρκειται των νοών. Κατά τον ίδιο επίσης λόγο σε όλες τις διάνοιες είναι ακατανόητο το επάνω από τη διάνοια. Ένα και άρρητο με οποιοδήποτε λόγο το επάνω από το λόγο αγαθό είναι ενοποιός ένας υπερούσια ουσία νους ανόητος και λόγος άρρητος αλογία και ανοησία και ανωνυμία, που δεν παρουσιάζεται με κανένα από τα όντα και είναι αυτό το ένα. Το αίτιο της υπάρξεως σε όλα αλλά αυτό το ίδιο είναι μείων, διότι είναι πάνω από κάθε ουσία όπως το ίδιο θ’ αποφαινόταν περί εαυτού με εγκυρότητα και επίγνωση.

Για αυτήν την υπερούσια και κρύφια Θεότητα όπως έχει λεχθεί είναι παράτολμο να πούμε ή να σκεφτούμε κάτι διαφορετικό από όσα μας έχουν Θειωδώς αποκαλύψει τα Ιερά Λόγια. Διότι η ίδια η Θεότις εδίδαξε αγαθοπρεπώς περί εαυτής στα Λόγια <<Ουδείς είδε ποτέ τον Θεόν, ο Μονογενής Υιός ο ων εις τον κόλπον του Πατρός εκείνος εφανέρωσεν αυτόν>>(Ιωαν.α.18). Η επιστήμη και θεωρία της θεότητος ότι και αν είναι, είναι άβατη για όλα τα όντα, διότι ξεπερνά υπερουσίως τις δυνατότητες όλων και υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί Θεολόγοι που την έχουν εξυμνήσει όχι μόνο ως αόρατη και ασύλληπτη αλλά συγχρόνως και ως ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη <<Ω βάθος πλούτου και σοφία και γνώσεως Θεού! Πόσον ανεξερεύνητος είναι αι κρίσεις αυτού και ανεξιχνίασται αι οδοί αυτού! Διότι τις εγνώρισε τον νουν του Κυρίου ή τις έγινε σύμβουλος αυτού; Η της έδωκε της πρώτοις εις αυτόν δια να γίνει εις αυτόν ανταπόδοσις; Επειδή εξ αυτού και δι’ αυτού και εις αυτόν είναι τα πάντα, αυτώ η δόξα εις τους αιώνος Αμήν>> (Ρωμ. Ια.33-36). Ώστε να μην υπάρχει κανένα ίχνος ανθρώπων που έχουν περάσει προς την κρυφή απειρία της.

Εν τούτοις το αγαθό δεν είναι εντελώς ακοινώνητο σε όλα τα όντα αλλά αφού εδραίωσε μονίμως επάνω του την υπερούσια ακτίνα, φανερώνεται αγαθοπρεπώς με τις ανάλογες προς κάθε ον ελλάμψεις. Και ανυψώνει προς την εφικτή θεωρία και κοινωνία και ομοίωση του τους Ιερούς νόες, που τον πλησιάζουν Ιεροπρεπώς όσο είναι θεμιτό.

Ανυψώνει τους νόες που δεν κινούνται αυθαδώς προς πράγματα υπέρτερα από την εναρμονίως παραχωρούμενη θεοφάνεια που είναι ανέφικτα, ούτε γλιστρούν προς τον κατήφορο από την προς το κακό κλίση, αλλά τείνουν τα βλέμματα σταθερώς και ακλινώς προς την ακτίνα που λάμπει επάνω τους και από τον σύμμετρο έρωτα προς τις θεμιτές σ’ αυτούς ελλάμψεις, αναπτερώνονται με ευλάβεια σωφρόνως και οσίως.

5

Ακολουθώντας αυτό το θεαρχικό ισοζύγιο που κυβερνά επίσης και όλες τις Άγιες διακοσμήσεις των υπερουράνιων τάξεων, τιμούμε την επάνω από νου και ουσία κρυφιότητα της Θεαρχίας με απερίεργη ευλάβεια του νου και τα άρρητα με σώφρονα σιγή.

Αυτά έχουμε παραλάβει από τα Θεία Λόγια μέσω της γραπτής και άγραπτης παραδόσεως της Εκκλησίας. Και θα ελέγαμε ότι μπορεί να βρεθεί όλη η ιερή υμνολογία των Θεολόγων να διαμορφώνει τις Θεωνυμίες διακηρυκτικώς και υμνητικώς σύμφωνα με τις αγαθουργές προόδους της Θεαρχίας.

Σε όλη τη Θεολογική γραμματεία βλέπομαι τη Θεαρχία να υμνείται Ιερώς ως μονάς και ένας για τον απλό και ενιαίο χαρακτήρα της υπερφυούς αμεριστίας της οποίας η νοποιώς δυνάμις ενίζει <<ενιζόμεθα παίρνωμε το χαρακτήρα του ενός, του Θεού κατά το εφικτόν ο έκαστος>>. Κι εμάς μας συνάγει σε θεοειδή μονάδα και θεομίμητη ένωση, ως Τριάς για την τρισυπόστατη έκφανση της υπερούσιας γονιμότητος από την οποία ονομάζεται και πατριά στον ουρανό και επί γης. <<εκ του οποίου πάσα πατριά εν ουρανοίς και επί γης ονομάζεται δια να δώσει εις εσάς κατά τον πλούτον της δόξης αυτού να κραταιωθείτε εν δυνάμει δια του Πνεύματος αυτού εις τον εσωτερικόν άνθρωπο δια να κατοικήσει ο Χριστός δια της πίστεως εν ταις καρδίαις ημών>> (Εφες. 15-17).

Όλα έχουν παραχθεί σε ύπαρξη από την ουσιοποιό αγαθότητα της ως σοφή και καλή, διότι όλα τα όντα εφόσον διασώζονται αδιάφορα, όλα τα γνωρίσματα της φύσεως των, είναι γεμάτα από όλη την ένθεη αρμονία και την Ιερή ευπρέπεια ως εξαιρετικά φιλάνθρωπη, διότι δια της μιας από τις υποστάσεις της εκοινώνησε αληθινά και ολικά με την ανθρώπινη μας φύση. Ανακαλώντας την προς ευατήν και ανεβάζοντας την ψηλά από την ανθρώπινη μικρότητα από την οποία συνετέθη ο απλός Ιησούς, με τρόπο άρρητο επήρε την χρονική διάσταση ο αϊδιως και εισήλθε μέσα στη φύση μας αυτός που είναι έξω από όλην την κάθε φυσική τάξη υπερούσιος, ενώ διατηρεί αμετάβλητη και ασύγχητη τη σύσταση των στοιχείων του.

<<Εις και ο αυτός Χριστός και εν δύο φύσεσιν ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως εις εν πρόσωπο και μίαν υπόστασιν>> (εκ της Συνόδου της Χαλκιδόνος) και όσα άλλα επίσης Θεουργικά φώτα, σύμφωνα με τα λόγια μας εδώρισε αποκαλυπτικώς η κρυφία παράδοσις των ένθεων οδηγητών μας.

Αυτά τα έχομαι μυηθεί κι εμείς τώρα μεν τα έχομαι μυηθεί αναλόγως προς τις ικανότητες μας. Δια των Ιερών παραπετασμάτων που η Θεία φιλανθρωπία μας προσφέρει με τους λόγους και τις Ιερές παραδόσεις, όταν γίνωμε άφθαρτοι και αθάνατοι και φθάσωμε στη Χριστοειδή και μακαριοτάτη κληρονομία <<θα είμαστε εις τον αιώνα μαζί με τον Κύριο Ιησού Χριστό>>, <<επειδή αυτός, ο Κύριος θέλει κατάβη απ’ ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθεί πρώτον έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν, θέλομεν αρπαχθεί μετ’ αυτών εν νεφέλοις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα και αυτό θέλομεν είσθε πάντοτε μετά του Κυρίου>> (Α.Θες.δ.16-17). Σύμφωνα με το λόγιο μέσα στις πανάγιες θεωρίες θα είμαστε γεμάτοι από την αόρατη θεοφάνεια Του, που μας περιαυγάζει με λαμπρές μαρμαρυγές, όπως τους μαθητές σε εκείνη τη Θεότατη μεταμόρφωση.

<<Παραλαμβάνει ο Ιησούς τον Πέτρον και Ιάκωβον και Ιωάννην, τον αδελφό αυτού, και αναβιβάζει αυτούς εις όρος υψηλόν κατ’ ιδίαν και μετεμορφώθει έμπροσθεν αυτών και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού έγιναν λευκά ως το φως και ιδού εφάνησαν εις αυτούς Μωϋσής και Ηλίας, συλλαλούντας μετ’ αυτού, ενώ αυτός ελάλει ότι ιδού νεφέλη φωτεινή επισκίασεν αυτούς και ιδού φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα. Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός εις τον οποίον ευηρεστήθει αυτού ακούετε και ακούσαντες αι μαθηταί έπεσον κατά πρόσωπον αυτών και εφοβήθησαν σφοδρά και προσέλθον ο Ιησούς έπιασεν αυτούς και είπεν εγερθήτε και μη φοβήσθε. Υψώσαντες δε τους οφθαλμούς αυτών δεν είδον ουδένα, ειμή τον Ιησού>> (Ματθ. Ιζ 1-8). Και θα μετέχωμε της νοητής φωτοδοσίας του με απαθή και άυλον νου και της υπεράνω του νου ενώσεως με τις άγνωστες μακάριες και υπέρλαμπρες ακτινοβολίες μιμούμενοι Θείως και ουράνιους νόες διότι όπως λέγει η αλήθεια των Λογίων <<θα είμαστε ισάγγελοι και υιοί του Θεού αφού θα είμαστε υιοί της αναπαύσεως>> , <<διότι ούτε να αποθάνωσει πλέον δύνανται επειδή είναι ισάγγελοι και είναι υιοί του Θεού, όντες υιοί της αναστάσεως>> (Λουκ.κ-36).

6

Όσο μας είναι εφικτό χρησιμοποιούμε για τις Θείες αλήθειες οικεία μας σύμβολα κι αυτά πάλι μας ανατείνουν προς την απλή κι ενωμένη αλήθεια των νοητών θεαμάτων ανάλογα με την ικανότητα μας και αφού κατά της δυνάμεις μας νοήσουμε τις Θεοειδείς πραγματικότητες, καταπαύοντας τις νοερές μας ενέργειες, εγγίζομαι κατά το θεμιτό την υπερούσια ακτίνα στην οποία προϋφίστανται υπεράρητας όλα τα πέρατα όλων των γνώσεων της οποίας δεν είναι δυνατό ούτε να εννοήσουμε, ούτε να εκφράσουμε. Αν όλες οι γνώσεις ανήκουν στα όντα και τελειώνουν στα όντα, η ακτίνα που είναι επίκεινα κάθε αιτίας είναι επίσης εξαιρημένη και από κάθε γνώση.

Αν η υπερούσια Θεότις είναι ανώτερη από κάθε λόγο και γνώση και είναι εδραιωμένη υπεράνω νου και ουσίας, δεν είναι δυνατό ούτε να εκφράσωμε ούτε να εννοήσουμε κατά την ουσία του το ένα, το άγνωστο, το Αυτάγαθο, την τριαδική ενάδα, την ομόθεη και αμοάγαθη, αλλά και η αγγελοπρεπής ένωσις. Των αγίων δυνάμεων είτε ακτινοβολίες είτε δώρο της υπεράγνωστης και υπερφώτεινης αγαθόητος ονομασθούν.

Είναι άρρητες και άγνωστες και ενυπάρχουν μόνο σ’ αυτούς τους αγγέλους που έγιναν άξιοι τους επάνω από αγγελική γνώση. Με αυτές τις ενώσεις εννοούμενοι αγγελομίμητως οι θεοειδείς νόες όσο είναι εφικτό, όλα τα όντα υμνούν αυτό το φως καταλληλότατα διότι φωτίζονται αληθώς και υπερφυώς από τη μακάρια προς αυτό ένωση και διδάσκονται ότι αυτό μεν είναι αίτιο όλων των όντων, το ίδιο όμως δεν είναι ον αφού υπερβαίνει όλα τα όντα υπερουσίως.

Έτσι λοιπόν στην αιτία των πάντων που βρίσκεται επάνω από τα πάντα, ταιριάζουν μαζί και η ανωνυμία και όλα τα ονόματα των όντων για να είναι ακριβώς βασιλεία των όλων και γύρω της είναι τα πάντα εξαρτημένα από αυτήν ως αιτία και κατά το λόγιο αυτή η περουσιότητα <<να είναι τα πάντα μέσα στα πάντα>>. <<Όταν δε υποταχθώσιν εις αυτόν τα πάντα, τότε και αυτός ο Υιός θέλει υποταχθεί εις τον υποτάξοντα εις αυτόν τα πάντα, δια να είναι ο Θεός τα πάντα εν πάση>> (Ά Κυρ.15-28).

Τα ονόματα που αποδίδονται στην υπερουσιότητα τόσο στην Παλαιά Διαθήκη, όσο και στην Καινή Διαθήκη είναι πάρα πολλά. Είναι πολύ δύσκολο να αναφερθούμε διότι με την αναφορά του κάθε ονόματος θα πρέπει να αναφερθεί και το αίτιο της αναφοράς του κάθε ονόματος, κάτι που απαιτεί πολύ εργασία αλλά νομίζω ότι δεν είναι και απαραίτητο. Προσωπικά θεωρώ ότι η ανωνυμία είναι το πιο κατάλληλο. Πολλά ονόματα αναφέρονται στον Ησαΐα, Ιερεμία, Ιεζεκιήλ, Δανιήλ. Εξ άλλου οι θεολόγοι δεν παραδέχονται μόνο αυτές τις θεονυμίες που προέρχονται από τις γενικές ή μερικές πρόνοιες ή από τα προνοούμενα. (Πρόνοιες είναι οι ευεργετικές Θείες ενέργειες. Προνοούμενα είναι τα όντα που τις δέχονται). Αλλά μερικές φορές ονομάζουν την υπέρφωτη και υπερώνυμη αγαθότητα με βάση Θεία φάσματα που κατέλαμψαν τους μύστες ή τους προφήτες μέσα στους Ιερούς ναούς ή κάπου αλλού κατά πολλές και διάφορες αιτίες, όπως μας διδάσκει σε όλη τη Θεολογία Ιεραρχικώς οι νόμοι.

7

Ας δεχτούμε τις θεοειδείς θεωρίες με θεοπτική διάνοια κι ας προσφέρουμε αγνά τα αυτιά μας στις εξηγήσεις των Ιερών Θεωνυμιών τοποθετώντας τα άγια στους αγίους χώρους κατά την Θεία παράδοση και προφυλάσσοντας τα από τα γελοία και τους εμπαιγμούς των αμύητων και ασεβών απαλλάσσοντας τους από αυτή τη θεομαχία.

Ο Απόστολος Παύλος στην Α’ προς Τιμόθεο (6-20) λέει: Εσύ λοιπόν καλέ Τιμόθεε, έχεις χρέος να φυλάξεις αυτές τις εντολές σύμφωνα με την Ιεροτάτη διδαχή, ούτε να εκφράζεις, ούτε να παρουσιάζεις τα Θεία στους αμύητους. Σε εμένα δε, είθε να δώσει ο Θεός να υμνήσω Θεοπρεπώς τις αγαθουργικές θεωνυμίες της άκλητης και ακατανόμαστης Θεότητας και να μην αφαιρέσει το λόγο της αλήθειας από το στόμα μου.

Η πορεία δράσης της Χριστιανικής Εκκλησίας έχει αφετηρία την ημέρα της πεντηκοστής δια της ελεύσεως του Παρακλήτου. Το πνεύμα το Άγιον, το οποίο παραμένει εις αεί στο σώμα της Εκκλησίας αιώνια. Αυτό από μόνο του χαρίζει ζωή και φυσά την ψυχή προς την ανόρθωση, την βαπτίζει και την κάνει πάλι καινούργια. Αγιάζει την Εκκλησία, μοιράζει χαρίσματα, κατευθύνει την Εκκλησία στην αλήθεια. Ας φροντίσουμε όλοι μας όταν θα μοιράζονται τα δώρα να είμαστε εκεί. Παρών. Κάτω από την ομπρέλα της Εκκλησίας. Η ζωή μας σύμφωνα με την Εκκλησία, δεν είναι μόνο η συμμετοχή μας στη Θεία λατρεία το πρωί της Κυριακής αλλά όλη η βιωτή μας. Ο τρόπος ζωής μας να συμβάλει στη δημιουργία Ορθόδοξου Εκκλησιαστικού ήθους. Γένοιτο Κύριε. Αμήν.

Δόξα παντός αιτία υπάρχουσα. Δόξα ισχύς πάσων υπερέχουσα.